Categorie: Michigan, sweet Michigan

De laatste paar weken van mijn au pair jaar raceten aan me voorbij. Je ervaart alles twee keer zo sterk en op 1 of andere manier voelt het alsof je in je eigen film leeft, zonder dat je weet of je de regissent, hoofdrolspeler of het publiek bent.

Hoe dan ook, mijn laatste clustermeeting was al in april, omdat ik die van mei zou missen. (west america here i come) en elke maand is er wel een speech van iemand die weggaat en deze keer was ik aan de beurt. Uiteraard heb ik hier vanaf de eerste clustermeeting al overna zitten denken, maar ik onthou natuurlijk niets wat ik niet opschrijf en daarbij weet iedereen die me kent, dat mijn mening ook nog eens om de 5 minuten verandert. Daarom heb ik hem maar uitgeschreven. Hier is tie voor jullie:

Hi everybody!
My name is Jeanine and Im from the Netherlands.

My year started with a superhouse and park for myself. During the year I was getting to know my children and the house became worthless comparing to what my kids mean to me. I cannot believe that I gonna step out of their lives by stepping on a scary plane and I won’t see them grow, graduate and become adults. I gonna miss them and my good friends I met over here, thank you for always be there for me and all the fun we had!

My advise for you guys is enjoy every moment you can. Take your time to stand still close your eyes and do nothing else than be happy.

If you have problems with your hostfamily realize how it will feel for you when somebody is living in your house, who you would normally walk by crossing the street not even saying how are you? Recognize when your tired, cause it is such a waste of your time to be grumpy 24 hours.

I never drove my kids, so for me playing was all I do. I had tons of fun working, cause I made it fun myself. Celebrate you can be a kid again and just play with them, run like crazy, dance like crazy, paint your face and do not limit your imagination. It’s a better exercize than sitting still all day anyway.

And last but not least, don’t save money, travel!! I traveled quite a lot and talk with lots of people during my journeys and they were all amazed when I told them what I did this year. So for every single person here, you guys are brave; be proud of yourself!

Thank you!

Uiteraard heb ik drie keer zo veel verteld als wat hier staat, want zo'n blaadje is niet veel meer dan een houvast, maar het was een machtig en geslaagd gevoel dat ik iedereen zag opletten, mijn vriendinnen zag huilen en zelfs mensen die ik nooit gezien had naar me zag lachen. Toen het praatje van Deb en het maandelijkse grappige spelletje afgelopen was kwam iedereen naar me toe. Sommige vertelden me dat ze in me geloofden als actrice, andere dat ze vonden dat ik een goede au pair was en nog meer meiden die me zouden missen. Het was alsof ik uit het fotolijstje was geklommen tijdens mijn eigen begrafenis. Ontroerend.

Dankzij die clustermeeting en misschien zelfs wel dankzij mijn motiverende speech was de vrijdag daarop heel tikibops (the place to be clubbin') stampvol. Stamgasten die ik ken van het stappen, vrienden, au pairs en vrienden van vrienden, op 1 of andere manier wist iedereen dat ik wegging en vonden ze het nog de moeite waard om te komen ook. De hele avond heb ik dansend doorgebracht, kijkend of iedereen het naar zijn zin had alsof het een verjaardag was zonder muziek. Maar mensen hadden het naar hun zin en ik ook!

En toen kwam de dag waar ik al zo lang naar uitkeek: mijn trip. Het was de makkelijkste trip ooit; ik maakte me geen seconde zorgen, heb alles op tijd gepakt en vertrok nog op tijd ook (met grote dank aan miranda, mijn trouwe tijdindelings-personal-assistent-also knows how to cross disneyworld in 5 days without missing a single spot-
Ik voelde niets meer, maar als ik een gevoel moet omschrijven was het ultiem geluk. Ik ben blij dat ik de nieuwe au pair nog even heb kunnen inwerken" en haar dingen heb kunnen vertellen over de kinderen en het leven wat je hier hebt. Mijn jaar zou zo anders zijn geweest als iemand me een kleine introductie had gegeven. Maar had ik het anders gewild? Waarschijnlijk niet. De laatste paar weken voor mijn vertrek voelde ik me meer thuis, zelfsverzekerder en kalmer dan ooit. Ik voel ergens dat ik mijn taak goed heb volbracht en het tijd is om te vertrekken.Ik schreef in mijn reisdagboekje: I feel blessed and I believe in my future. Whatever comes on my path, i'll face it, enjoy it and will grow from it, may i be an inspiration. (en ik ben niet eens naar de kerk geweest blijkbaar sneakt die amerikaanheid er toch stiekum in)

De vlucht was heerlijk, ik begin vliegen in mn uppie echt leuk te vinden. Op het vliegveld van San Fransisco aangekomen pakte ik een taxibusje. Het hotel (lees: iets waar je in kan slapen mr dan zonder luxe) was niet zo ver, maar op 1 op andere manier heb ik er uren over gedaan om bij de juiste deur uit te stappen. Iedereen in het busje waarschuwde me dat het geen prettige wijk was en dat ik er maar beter niet alleen rond kon lopen. Lekker is dat, ga ik mee met een organisatie kom ik in 1 vd slechtse wijken v SF terecht! Mr goed, binnen aangekomen stond mijn naam gelukkig op de lijst en dus mocht ik er overnachten en het bleek dat het meisje dat voor me bij de balie stond in precies dezelfde kamer lag als ik. Doodstil hebben we onze koffer in de vierkante meter gewurmd en onszelf tussen de versleten dekens op het 1/2persoon stapelbed..

De volgende ochtend kwam snel en na een quick ontbijtje met mijn kamergenoten die gelukkig niet door hadden gehad dat ze midden in de nacht opeens met meer mensen hadden geslapen hoorden we de chaos van de aangekomen toerbusjes. Er liepen wat gidsen rond en er werden koffers op de daken vd auto's getild. Ondertussen was er een jongen die met ons allemaal een kennismakingsspelletje deed om de tijd een beetje te voldoen. Wat zaten er leuke mensen bij! Toen uiteindelijk werd omgeroepen welke mensen met welke reis zouden meegaan, bleek mijn groep opeens alleen nog maar te bestaan uit meiden van mijn leeftijd en 1 franse jongen waarvan ik dacht dat hij homo was..

Met de ietswat balen vd saaiheid vd groep stapte ik lekker voorin en zette mn gedachten op mn aankomende avonturen. Hier kan ik een compleet nieuw boek overschrijven en dat had ik ook zker moeten doen, maar ik kwam niet veel verder dan een hoop nieuwe songteksten en een feitenrijtje per dag zodat ik wist wat ik heb gezien De eerste dag zijn we uiteraard in San Fransisco gebleven, waar ik heel wat gelopen heb gezien je er geen 2 cm rechte stoep hebt (echt alles is stijl omhoog en naar beneden heel apart, maar wel indrukwekkend), naar een zoveelste chinatown geweest ben, zeeleeuwen van heel dichtbij heb gezien midden in het centrum in een haventje, de golden bridge heb bekeken, de bekende superstrenge gevangenis alcatraz van een afstandje heb gezien, hout heb verzameld voor vuur (?), vast wat souvenirtjes heb gekocht voordat ik met lege handen thuiskom en heel wat standbeelden, mooie natuur en aparte chocola heb bezichtigd.

s'Avonds was het tenten opzetten en vuur maken wat het was f*&#king koud!! Gezien we met een oneven aantal waren en niemand het lef had om in zn uppie te slapen heb ik me maar opgeofferd. Behalve dat je elke dag je tent alleen op en af moet bouwen (aan het eind vd week had ik mooi iedereen dr uit gebouwd) vond ik het eigenlijk alleen maar een groot voordeel. Lekker de ruimte én een stukje privacy. Daarbij was mijn koffer evengroot als een levend persoon..
De volgende dag hebben we een groot stuk gereden over de highway 101 en 190North. Echt superrrmooi daar, en daarom ben ik als enige ook steeds wakker gebleven om naar buiten te kijken Verder hebben we wat mooie stops gemaakt bij aparte bergen, intressante bruggen, santa cruz en monterez en de supermarkt die zo groot is als rotterdam.

De dag daarop heb ik de walk of fame gelopen in Hollywood en heel wat lekkere gasten ontmoet die verkleed waren als sterren en er soms nog best op leken ook. En heel toepasselijk ben ik ook nog op tv gekomen. Ik werd namelijk gevraagd of ze mij mochten interviewen over mijn visie op mode. Nou ben ik mijn ogen altijd het omgekeerde van hip geweest, maar als je het wil maken als actrice kan je natuurlijk nooit nee tegen een grote camera zeggen. En dus waren ergens in amerika hamburgeretende mensen op hun hometrainer aant rennen terwijl ze naar mijn gelul over kleren aant luisten waren. Best grappig toch?

Na Hollywood zijn we in Santa Monica geweest, waar de sterren over het algemeen shoppen zodat ze de papparazzi uit hollywood kunnen ontlopen. Nu heb ik zover ik weet geen famous person gezien, maar ik heb wel 2 mensen achter me horen discussieren of ik nou idd die ene beroemdheid was (geen flauw idee met wie ze me nou vergelijkten, mr ik gok dat het meer mn inmiddels blonde lange haar en big zonnebril was) Toch wel een leuk compliment Helaas was de camping waar we die avond sliepen iets minder luxeus. Het was serieus een grasveld, maar het leek meer op aarde met wilde planten, onkruid, wilde dieren en dingen die groen waren en steekten. De wc was een hok die je in de thaise gevangenis in films tegenkomt. Een pot zonder bril of deksel, die ooit vast wit geweest was mr nu bruin v ontlasting, pisresten en insecten.. Vreemd maar ergens had ik het vermoeden dat dit verlaten terrein niet zo netjes bijgehouden werd. Mijn tanden heb ik voor een keertje mr niet gepoetst en hoe ik nr de wc ben gegaan hou ik jullie bespaard...

Woensdag ben ik naar Universal Studios geweest. Hier heb ik een aantal sets gezien van bekende films en series als back to the future, desperate housewives, speed, notting hill, apollo, jaws etc. Er is een complete stad nagebouwd, een wildwesten, een zee, een zuideuropees stadje die zowel frans, italiaans, spaans of engels kan voorstellen als ik het zo goed begreep, een metrostation die kan instorten, een compleet verwoeste stad en neergestort vliegtuig vr rampenfilms, en een neerstortende watergolf. Daarbij waren er een hoop attracties als in een pretpark en heb ik een show gezien waarin ze laten zien hoe ze special effects creeeren. Almaal duidelijk nep, mr toch supertof.

Die avond al waren we naar San Diego gereden, waar ik twee jongens uit Canada heb ontmoet waar ik even mee opgetrokken ben (met de groep had ik niet zo'n superklik, we kookten samen en alles en iedereen was vriendelijk mr twaren gewoon n btje saaie mensen en dus trok ik er meestal alleen op uit). Daar ben ik voor het eerst in mijn leven uit een club gegooid omdat ze me een cocktail zagen drinken en ik nog geen 21 ben. Ik werd serieus ruw aan mijn arm vastgepakt en door een vrouw de zaak uitgesmeten! Ik was compleet ontdaan, vooral omdat ik het de grootste onzin ooit vond. Mr goed.. de volgende dag ben ik in mn up door San Diego Zoo gewandeld. Fantastisch! Ik heb op zn minst 14 diersoorten gezien waarvan ik het bestaan amper afwist. Daarbij was het allemaal heel mooi aangelegd en heb ik een hoop over gorilla's geleerd. (om Bokitomisverstanden te voorkomen) Helaas heb ik ook mijn slangenangst weer teruggekregen; ik had er nooit dingen over moeten lezen. Gelukkig komen al die soorten alleen mr tijdens mijn trip -en in australie- voor en ben ik straks in NL compleet veilig.

De dag daarop heb ik afscheid genomen vd canadezen en gingen we verder naar Lake Havaso, waar het eindelijk écht lekker weer was en we vooral bij het water hebben doorgebracht. s'Nachts hebben we met zn allen onze tenten op het dak laten zitten en in onze slaapzak naar de sterren zitten staren. Mr sterren kijken werkt blijkbaar beter dan schaapjes tellen want ik viel veels te snel in slaap.

De dag daarop zijn we naar de Grand Canyon gereden, gedeeltelijk over route66 waar we af en toe ook uitgebreid vr zijn uitgestapt. Daarbij heb ik een helicopterflight gemaakt die de meest indrukkwekkende gebeurtenis uit mijn leven had geweest als er niet twee veels te dikke amerikanen me fijn hadden geperst, waardoor ik mijn hoofd stootte en het complete uitzicht mistte en misselijkheid zich toediende. Nou was dit alles zo erg niet geweest als mijn hoofdtelefoon gewoon gewerkt had en ik had kunnen genieten van een mooi muziekje + uitleg vd gids, maar ook dit was even niet aan mij besteed. En dus toen 1 van mn reisgenoten met tranen in dr ogen uitstapte vd impressie werd ik ook opeens overspoeld vd emotie van teleurstelling (en n hoop weggegooid geld). Mr ik liet me niet kennen en besloot voor mezelf de volgende dag op zn minst de helft v mn geld terug te vragen of een nieuwe gratis rit.

Hier kreeg ik helaas nooit de kans voor want de volgende dag stond de big hike op de planning. (lees: klim de Grand Canyon op en neer) Op 1 of andere manier had ik die dag daarvoor nou net een keertje schoenen aan ipv crocs en dus had ik al blaren voor ik begon. Bergafwaarts was dit met wat pleisters nog goed te overzien en ik kwam zelfs af en toe een kraantje tegen om mijn water bij te vullen. Beneden aangekomen genoot ik van alle mooie groene en kleurrijke natuur, salamandertjes, kikkers en vogels, maar mijn voeten begonnen wel echt te gloeien. Helaas kon ik niet anders dan toch weer terug naar boven klimmen en dat was serieus echt afzien. Het uitzicht en 3 engelse gasten die me zo nu en dan inhaalden als ik pauze nam waarna ik vervolgens tijdens hun pauze hen weer inhaalde hield me op de been en na een sprint (!) over de laatste paar meter heb ik het gehaald! Een mijlpaal van trotsheid, want er stond gemiddeld 11 uur voor en ik had het mooi in 6 gedaan!! (kun je geloven dat er gekken zijn die dat 2 uur lang rennend doen? -er zijn overigens ook mensen die dood gegaan zijn aan overhitting, te weinig drinken en eten, stond er overduidelijk op elk bordje ipv de wegwijzing) Hierna heb ik de meeste geweldige douche uit mijn leven gehad. Wie had ooit gedacht dat ik kon genieten van een douche waar je voor 4 minuten water 2 dollar in moest gooien?!

Toen we eindelijk terug waren bij onze tenten bleek dat er dieren aan onze voedselvoorraad hadden gezeten en dat alles maakte het een heavy dag. Ondanks dat en de ijzige kou heb ik heerlijk geslapen.

De dag daarop zijn we naar lake Powell gereden, waar het weer aangenaam warm was in verhouding met de temperatuur in de bergen. De camping was voor de verandering een echte luxe; het had een wasserij, computer met internet, winkeltje en telefooncel! Daar heb ik uiteraard flink gebruik van gemaakt. Hierna zijn we naar Monument Valley geweest, waar we een jeeptour hebben gemaakt samen met een indiaan uit de oudheid die behoorlijk goed engels sprak. De hele groep raakte onder hypnose van zijn verhalen, de beeldende rotsen en het geluid van zijn bijzondere fluit. s'Avonds hebben we gebarbequed om ons weer even terug naar de amerikaanse huidige realiteit te wanen...

De woendag zijn we in Moab geweest, een klein plaatsje wat is achtergebleven in amerikaanse ontwikkeling. Het was de bedoeling dat we hier zouden gaan raften maar het weer zat ons een beetje tegen en dus ben ik mr n btje heen en weer gaan mountainbiken. De volgende dag zijn we in Arches National Park geweest waar we korte stukken hebben geklommen en gewandeld en stiekum meegelopen zijn met een groep bejaarden die werden vermaakt door een gids.

Met de nieuwe dag kwam weer een nieuwe berg en deze keer was Bryce Canyon aan de beurt. Hier heb ik alles op alles gezet om paard te gaan rijden en tot mijn grote verbazing is het me nog gelukt ook om een privetour te paard te krijgen ipv nog meer blaren van het hiken met de groep. Die nacht sliepen we in een echte tipi, maar helaas was het onder het vriespunt en dus met 5 truien en diep onder mijn slaapzak heb ik zitteren bibberen totdat het ochtend werd. Ach ik had n superdag gehad.

De volgende bestemming was Zion National Park, maar hier zijn we doorheen geraced omdat we allemaal zo snel mogelijk naar Las Vegas wilden. Tegen de avond kwamen we daar aan en eindelijk kon ik toch nog mijn witte lange lagen rok aantrekken en bewijzen (vr mezelf) dat ik hem niet voor niets tussen alle comfi kleren en schoenen had meegenomen. Toen ik compleet opgedoft was en ik tevoorschijn kwam in mijn superrok was iedereen onder de indruk. Ik weet niet of dat nou wat zegt over mn uiterlijk vd afgelopen dagen of v die ene avond mr ik vond het oke dat iedereen (incl voorbijgangers) me cinderella noemde.. Na dagenlang amper douchen, geen kam, maar een knot in mn haar, dikke truien en geen (tijd voor) make up voelde ik me ook wel ffetjes zo.
En zoals verwacht in Las Vegas stond de limo voor de deur en heb ik de hele weg (illegaal) met mn hoofd uit de limo gehangen en naar alle voetgangers gezwaaid alsof ik de queen of de grote zwarte auto was. (hey what happens in Vegas, stays in Vegas ) Daarna zijn we in margarithaville geweest waar ik teveel leuk gekleurde drankjes op heb, puur omdat niemand me tegenhield. Voor zover ik weet heb ik geen verkeerde dingen gedaan, maar ik kan me wel herinneren dat ik zonder schoenen naar huis ben gelopen.. In tegenstelling tot assepoester kon ik beide schoenen de volgende ochtend gelukkig wel vinden waardoor ik blijkbaar mijn prins ben misgelopen..

Het was wel weer vroeg opstaan en dat deed ik maar al te graag want we werden afgezet voor het ware outletshoppen! Gezien ik nog ietswat geld over had (ik geloofde het zelf ook niet) heb ik daar nog een aantal dingen weten te veroveren waaronder een setje schoenen ala carry bradshaw en n zonnebril ala jennifer lopez. Natuurlijk kun je niet nr Vegas gaan zonder te gokken en dus ben ik gelijk maar Parijs, Venice, het Ceasar Palijs, Belligio (de gokhal uit alle oude films) en nog was nagemaakte steden/gebouwen doorgelopen. En ja uit de 5 euro die ik vergokt heb, heb ik de volledige 5 euro teruggewonnen

De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan om mijn busgenootjes een fijne reis verder te wensen en heb daarna heerlijk in mijn tweepersoons-las-vegas-motel-bed verder geslapen totdat de taxi voor de deur stond om me naar het vliegveld te brengen. Die vlucht heb ik de man van mijn leven ontmoet (ook al uit canada) en heb ik de hele reis door aan 1 stuk zitten kletsen -arme vrouw die naast me zat aan de andere kant- We hebben wel emailadressen uitgewisseld, maar dit was nou echt zo'n mooi geval van een vliegtuig romance en die hoef je natuurlijk niet terug te zien anders valt het hele plaatje zo tegen -vr alle mensen die nu verkeerde dingen denken; nee kheb geen sex gehad(in de te kleine wc)- Toen ik eindelijk op Detroit airport stond voelde het echt als thuiskomen en het was moeilijk te beseffen dat ik er binnenkort voor de allerlaatste keer zou zijn.

Gelukkig wilde Miranda me ophalen en mocht ik ook die nacht nog bij haar logeren. s'Ochtends zijn we samen naar mijn huis gereden waar Mike me voor het eerst sinds mijn stay oprecht vroeg of ik het naar mn zin had gehad en daarna zei hij "doe alsof je thuis bent". Best aparte opmerking nr iemand die na een jaar niet thuis te zijn de volgende dag zou vertrekken Mr goed; mn kids geknuffeld, mn foto's op cd's gezet, nog meer dingen weggegooid omdat mn koffer echt niet dicht kon, iedereen zn cadeautjes gegeven + een grote afscheidsknuffel en toen werd het echt tijd om te vertrekken.

Mijn vlucht ging ongelooflijk snel. Ten eerste hoefde ik niet te betalen op Detroit Airport. Omdat net nadat mijn hostmom, olivia en megan vertrokken, ik me opeens zo ontzettend alleen en verdrietig voelde dat ik eindelijk huilde toen ik vooraan bij de balie stond. De vrouw vond mijn waterige ogen blijkbaar zo zielig dat ze zelfs medelijden had met mijn veels te zware koffer en de prijs die daarvoor werd gevraagd.

De stoel in het vliegtuig was superluxe en er zat niemand naast me dus ik kon gewoon lekker liggen en had twee kussens en dekens voor mij alleen Toch heb ik weinig geslapen (ik denk dat ik mijn eerste bijna-dood-ervaring had zonder echt dood te gaan.. Ik zag mijn hele afgelopen jaar aan me voorbij vliegen als een film) Na mijn 10km lopen van Frankfurt airport met mijn twee veels te zware handbagage tas”jes” (iedereen die inmiddels mijn scrapbooks heeft gezien begrijpt de serieusheid) bereikte ik eindelijk het bankje bij de goede gate. Hier viel ik in slaap (ik moest 5 uur wachten) totdat iemand me op mijn schouder tikte dat mijn vlucht vertrok. (amerikanen, love them ) Zodra ik de laatste stoel in het vliegtuig vond die voor mij bedoeld was viel ik in slaap.

De volgende vlucht was maar een uurtje, dus ik heb de hele vlucht geslapen. Toen ik de man naast me vroeg waarom we nog niet vertrokken waren vertelde hij me dat we al in Amsterdam waren! Ik geloofde er niets van; ik zweer dat de vliegtuigbagagemannetjes die ik zag toen ik het vliegtuig instapte er precies hetzelfde uitzagen! Maar hij vertelde me echt de waarheid.

Op het vliegveld aangekomen stond mijn hele familie, beste buurvrouw en drie beste vriendinnen met ballonnen, blije gezichten en spandoeken. Natuurlijk was het eerste wat ik deed mn koffers laten vallen (per ongeluk!) zodat iedereen op de terminal kon kijken naar mijn uitgebreide welcome back (ok ik had de uitgang een klein beetje geblokkeerd) Het was fantastisch om iedereen weer te zien. We hebben nog even wat gedronken en daarna zijn we naar huis gegaan, waar zelfs nog meer mensen op me stonden te wachten. Die hele dag was ik super wakker en helemaal blij. Zie het resultaat:

De dagen daarna kon ik niets anders dan slapen. Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk mensen te bezoeken maar ik val om de twee uur in slaap en ik ben er nog steeds niet aan gewend om nederlands te spreken. Het is zo raar dat mensen in restaurants en op tv gewoon nederlands spreken! Het klinkt zo onecht. Ik kan tv kijken nog steeds niet uitstaan, maar ik denk niet dat ik er iemand mee lastig val als ik daar gewoon mee stop. Aan het verkeer raak ik al aardig gewend. Maar toch voel ik me ruw gespleten tussen twee werelden en ik denk ook niet dat het gemis van mijn kinderen snel over zal gaan.

Jullie wil ik bedanken voor al jullie lieve berichtjes, iedereen die mijn avonturen bijhield en me zo (onbewust mentaal) steunden. Zonder publiek voelt een eigen site erg pshychotisch
Mensen, dit was mijn avontuur voor nu, DANK JULLIE WEL!

To be continued in my dreams